Relaas van een zomer gedreven door mount coach
(Als dit verslag ook maar enigszins overkomt als rekruteringspropaganda voor mc…tja, dan zal er wel en goede reden voor zijn zeker?!)

Eigenlijk begon mijn zomer deze lente al. Daar waar het vorige verslag van de calanque eindigde, ergens in april. Normaal begint er dan, ook voor mij, een periode waarin ik vooral werk en weinig kan klimmen. Niet dit jaar echter! Door een financieel meevallende winter had ik nog voldoende geld om gedurende de 2 volgende maanden slechts 3 weken te moeten werken. En het is niet moeilijk te raden waar alle vrijgekomen tijd in geïnvesteerd werd… ?

Yep, véél klimmen. Het was in deze maanden dat ik de schoonheid van freyr ontdekte, alsook de rustige pareltjes les grandes malades en visé. Bovendien had ik van onze hoofdcoach een…nou ja, “mountainbike” ter beschikking gekregen. Eenieder die hem zag geloofde niet dat ik daarmee trainde. Het is één van de 1ste mtb’s ooit gemaakt denk ik. Meer geschikt als bulldozer dan als mtb. En ik kreeg meer spieren in mijn vingers van het schakelapparaat als van het klimmen. Maar hé, ik heb er fijne tijden op beleefd en het heeft me de conditie gegeven die ik de rest van de zomer broodnodig had!!

Chamonix 07/07

Uiteindelijk begon de echte zomer, traditioneel vanaf de 1ste juli, nogal in mineur. De klimvakantie die ik met yannick gepland had viel in het water door het slechte weer, zelfs een bleau’tje zat er niet in. Met een weekje uitstel vertrokken we dan uiteindelijk met mc (an, sam, yannick en ik) naar Chamonix. Daar zouden we een week les krijgen over het hooggebergte van Jean Pierre hollevoet. Één van de grote heren van de Belgische bergsportwereld. Geen van ons had hem ooit al gezien, dus kenden we alleen maar de verhalen… (meer kan ik hier niet over zeggen) ?

Vermits we er een dag eerder als hem waren, was er besloten om een rotskoers te doen op de index. De 18euro pp voor de lift was al een ernstige aanslag op ons budget, maar kom, als we maar konden klimmen. Na veel gezwaai en gelach naar overenthousiaste japanners eindelijk boven aangekomen zagen we wat we van beneden niet hadden kunnen zien. Een enorm front trok de vallei in en tegen dat we besloten hadden om dan maar terug te keren was de lift al toe en stonden we daar in de gietende regen. Gelukkig konden we schuilen in een opslagplaats iets verderop waar we de andere aanwezigen entertainden door onze takels zo levensecht mogelijk in te oefenen. 2u later konden we eindelijk naar beneden (een welgespendeerde 18euro) om de rest van de dag als clochards door te brengen in het treinstation met de catalogus van snell sports als leesvoer.

De grootste verassing van de dag was echter de aankomst van JP zelf. Een goedmoedige reus van 2m met handen als kolenschoppen. Opvallender echter nog was het gezelschap dat hij meebracht. Mieke, onze psychologe voor deze week, en haar dochter en vriendin. Twee echte pubers met een, zacht uitgedrukt, nogal opvallende stijl die een afkeer hadden van alles wat ook maar naar sport, laat staan bergsport, neigde. Een bont gezelschap zonder meer… ?

Daar er de 1ste dagen slecht weer voorspeld was kregen we de volgende dag gletsjertraining op de mer de glacé. Dat dat er grappig aan toe ging mag duidelijk wezen als één van de oefeningen het beklimmen en afdalen van ijshellingen zonder stijgijzers was. Maar het grappigste was al geschied nog voor we de lift in waren. Daar stond namelijk een man met een hele verzameling felgekleurde vlagjes op zijn rugzak. Op zich al grappig en aanleiding tot de nodige commentaar van onze kant. Het ergste was echter dat we deze man later op de gletsjer terugzagen als een misnoegde collega van…Sanne! Inderdaad, een Belg, en een redelijk ontevreden Belg zelfs. Onze excuses achteraf konden daar niets meer aan veranderen… Die dag verdienden we ook nog een pint van JP toen bleek dat onze aaa-baa-laa-kov’s (speciaal voor jou an) onverwacht opgewassen waren tegen een 3-voudige takel en de brute kracht van 2m mens.

Nu we weer wat wijzer waren konden we beginnen aan de petite aiguille verte. Een graat quotatie F, een makkie dus… Tot blijkt dat boven alles vol sneeuw en ijs ligt en de hele berg in de mist verdwenen is. Voor de zoveelste keer hebben ze ons liggen als JP vraagt waar de graat nu precies ligt. Veel gewijs naar links en rechts en het nodige gemompel, maar niemand die ook maar de kaart bekeken had, dus wisten wij veel. Uiteindelijk nam JP dan maar het voortouw. (de graat begint rechtsboven trouwens) En het moet gezegd worden, de graat was wondermooi. Al bleek F toch niet zo’n makkie als gedacht. Ik begon al te vrezen dat ik toch niet zo’n geschikte alpinist was, tot JP de graat op AD quoteerde door de echt winterse omstandigheden. Een hele geruststelling! Verder geraakten we zonder problemen boven en, bijna, zonder problemen beneden. Wie haalt het ook in zijn hoofd om mij vooraan in de cordée te zetten op een sneeuwveld in de mist?! Eind goed, al goed echter en een leerrijke ervaring. Al zal deze dag voor eeuwig in ons geheugen gegrift staan als de dag dat we zo hard verbranden, vooral sam dan, dat er etter uit de wonden op zijn neus liep. Wat maakte dat hij de rotsroute die we 2 dagen later zouden doen burkagewijs moest volbrengen.

Een dag later mochten we onze nieuw verworven kennis alweer gebruiken op de arête de cosmique. Deze AD graat komt boven aan de aiguille de midi, en dat zal je geweten hebben. Uitspraken als, en ik citeer nu een willekeurige Hollander:”Ik sta hier op de mont blanc, het dak van de wereld!” en vele foto’s als stoere alpinist met een roedel japanners rond je zijn schering en inslag. Maar hoe dan ook een erg mooie graat en vooral…de basis voor een nieuwe passie! Op het einde moet immers een smalle geul van 20m vol ijs, sneeuw en uitstekende rotsen beklommen worden, ook wel goulotte genoemd. E voila, een nieuwe passie! ?

Jammer genoeg moest JP een dag later al naar huis, we deden nog een leuke rotsroute die dag, waardoor we nog een dag over hadden in Chamonix, maar geen begeleider. Gelukkig hadden we onze nieuwe passie en sam die de mooie lijn van de goulotte chèré ontdekt had op de mont blanc du tacul. Hij moest even op ons inpraten, want geen van ons had ooit al 2 ijsbijlen vastgehad en nu zouden we zonder begeleider de goulotte chèré doen die 2/4 gequoteerd staat?? Ach ja, waarom ook niet, op de cosmique was dat toch ook gegaan?!

De volgende dag dus vroeg uit de veren om de 1ste lift naar boven te nemen en de vallée blanche over te draven om zo als eerste aan onze route te zijn. Yannick en sam starten als eerste, an en ik als tweede. Het werd zonder meer een onvergetelijke dag! Na twee lengtes besprak ik, half al lachend, met an de mogelijkheid om te rappellen na de derde lengte, daar onze kuiten al zo stijf waren dat we dachten nooit boven te geraken. Later hoorde ik dat dit het gevolg is van een gebrek aan techniek, niet verwonderlijk natuurlijk… ? Toch maar doorbijten en lengte drie en vier volgen toch vlotjes. Dan, net als ik start in de vijfde lengte, deze en de volgende zijn de steilste en moeilijkste, word an’s ijsbijl door het touw uit het ijs gelicht en klettert de hele goulotte weer naar beneden. Klote, rappellen dan maar vraag ik, terwijl er een golf van spijt door me raast. Ach welnee, komt het snelle antwoord. Als jij voorklimt kom ik wel na met 1 ijsbijl. Ik bedenk me dat het nu tot 80-90° stijl wordt en dat dit een wel redelijk optimistische zienswijze is. Maar ik besluit toch verder te gaan en op de relais aangekomen gebruik ik een halve mastworp als zekeringmiddel i.p.v. een reverso zodat ik haar makkelijk terug kan laten zakken als ze niet bovengeraakt. Het gevoel van euforie als ik haar toch boven zie komen is geweldig groot. Wat een straffe prestatie, en ze herhaald deze de volgende lengte nogmaals. De beloofde welgemeende knuffel op de relais was meer dan verdiend!

Er vallen die dag nog wel meerdere dingen naar beneden (eigen aan ijsklimmen of onze eigen domme schuld?) maar wij geraken alle veilig boven en zijn uitgelaten over onze prestatie. Goulotten zal het worden in mijn bergsportcarriere!! ?

Die avond reden an en sam nog naar huis, terwijl yannick en ik de volgende dag zouden doorreizen naar de ecrin voor nog 2 weken hooggebergte plezier.

Ecrin 07/07

De treinreis naar de ecrin bij 30° met elk twee grote rugzakken en touwen was een lange en zweterige bedoening. We waren dan ook maar wat blij toen we eindelijk in argentiere la besse aankwamen waar we de nacht zouden doorbrengen alvorens de dag erna naar ailefroide door te reizen. Op zoek dus naar een mooi bivakplekje, wat niet eenvoudig bleek. Jolijt dan ook toen ik een zacht stukje gras onder een grote boom ontdekte. Jammer genoeg bleken we in iemands tuin te slapen en werden we al snel weggejaagd. Alles terug inpakken en wat verder terug uitpakken en dat na een vermoeiende reis. Het werkte tamelijk op mijn zenuwen en toen ik dan ook nog mijn eigen waterzak kapot stak met een onbeschermde ijsvijs, had ik al geen al te hoge pet meer op van de ecrin. Gelukkig veranderde dit onmiddellijk toen we in ailefroide toekwamen. Dit dorp is immers niets meer dan een enorme mooie camping, 4 winkeltjes, 2 café’s en een gidsenbureau. Erg gezellig!

Bovendien is het rotsklimmen in de ecrin van een bovennatuurlijke schoonheid. Ik beklom met yannick 3 routes tussen de 250-500m en de één was al even mooi als de andere. De speciaalste was wel degenen van 500m, omdat het de eerste keer was dat we iets van deze lengte gingen beklimmen. We zouden meerijden met een belgisch koppel dat we op de camping hadden leren kennen. Jammer genoeg waren het erg vroege vogels, en dus stonden we al om 8u aan de voet van de wand. Het was nog bitterkoud en vooral yannick had nog geen zin om te starten. Zeker omdat hij in de topo gezien had dat de zon pas om 10u in de wand verscheen. Zijn koppigheid alle eer aandoend weigerde hij te starten vooraleer de zon er was! ? Terwijl het andere koppel langzaam uit het zicht verdween, wikkelden wij ons in de kleren die ze achterlieten en wachten al zingend op de komst van de zon. Eenmaal die verscheen, klommen we in sneltempo en algauw zaten we net achter het koppel dat 1.30u voor ons gestart was. En ik weet niet of ons continue gezang (we waren in een vlaamse schlagerdag) er iets mee te maken had, maar halverwege de route besloten ze te rappellen. Wij gingen door en deden zo onze eerste 500m route. Nice!

Onze grootste prestaties in de ecrin deden we echter op alpiene koersen.
Allereerst gingen we de pelvoux traverse doen via coolidge couloir. 1ste etappe, de instijg van 1300hm naar de pelvoux hut. Dit op zich is al een mooie prestatie, iedereen die de ecrin padjes kent zal dit beamen… ? bovendien wouden we niet in de hut slapen, dus sleurden we al ons bivakmateriaal mee. Lichtgewichtslaapzakken met een klein pakvolume pasten niet in ons budget, dus hadden we onze 2kilo wegende slaapzakken mee die dan weer amper in onze rugzak pasten. Het werd een koude nacht op 2700m hoogte waarbij bleek dat een -1 slaapzak zeker niet volstond. Het was dus een verlossing toen om 3u de wekker ging. Ik had gehoord dat de mensen in de hut dan gewekt werden en we wouden mee zijn met de 1ste cordées omdat onze topo zo gedateerd was dat de weg niet echt duidelijk was. 3u dus, maar steenkoud en nog pikkedonker, en na wat gediscussieer besloten we dat ik me vergist moest hebben en dat we nog even gingen blijven liggen. In de slaapzak was het koud, maar erbuiten nog een pak kouder. Al soezend en sterrenkijkend werden we plots verrast door het schijnsel van één, twee, vijf, twaalf,… lampjes die aan onze bivakplek voorbijtrokken. Daar gingen onze eerste cordées. Snel uit de slaapzak dus en zien dat we meewaren. Al na enkele honderden meters vraagt yannick of hij eens van mijn platypuss mocht drinken, de zijn zat om één of andere reden verstopt. Met tegenzin ging ik akkoord, als ik straks dan bij hem mocht drinken, want ik had de mijne niet helemaal volgedaan. Ja hoor, vanzelfsprekend klonk het. Tot we op de gletsjer kwamen en hij tot de constatatie kwam dat zijn platypuss helemaal leeg was. Blijkbaar had zijn rugzak er de hele nacht opgelegen en zo was deze helemaal leeggelopen. De traverse van de pelvoux werd een lange, lange, lange dorstige dag. De pelvoux is een mooie berg als je eenmaal bovenbent, maar voor de rest raad ik je hem alleen maar aan om te doen zodat je even hard zou afzien als mij… ? Echt je moet hem zeker eens doen! De moeite!!

Uiteindelijk kost een alpine tour in de ecrin je drie dagen. 1dag 1300hm aanlopen, 1dag 1400hm stijgen en 2700hm afdalen en 1dag recupereren. We wisten dus waar we aan begonnen toen we besloten de barre des ecrin te doen. Normaal wouden we deze via de barre noire, een noordcouloir, doen, maar die lag niet in conditie. Dan zouden we maar de traverse van links naar rechts doen (AD). Na weer een rottige aanloop, een koud bivak en te laat opstaan starten we om 2.30u ’s nachts als 12de cordée. Enkele kilometers later was het feit dat we al als 1ste liepen een bewijs van onze goede conditie en snelheid. De barre des ecrin bestaat eigenlijk uit een gletsjer met daarbovenop een hoge ovale rotskam die je normaal via de rechterkant beklimt. Wij wouden dus langs de linkerkant starten. Een gids die passeert ziet ons kijken en vraagt wat we van plan zijn. Als hij dat hoort zegt hij dat er gisteren nog mensen onze voorzien route geprobeerd hebben en zijn moeten terugkeren. Toch maar de normaalroute dan?? Niet echt zin in… De gids merkt dit en zegt, half voor de grap, dat we ook gewoon recht omhoog door de flank kunnen, waarna hij verder loopt. Hmm, even nadenken en speuren tot we een mooie goulotte ontdekken die ons wel aantrekkelijk lijkt. We hebben enkel 2 ijsvijzen en onze alpine pikkel, maar ach, we konden goulotte chèré toch ook?! Dan zal deze ook wel lukken, starten maar! Eerst de bergschrund over via een heikel sneeuwbrugje, brrr, en dan de firnhelling op tot we eindelijk een 1ste relais kunnen bouwen. Vandaar volgde een prachtige goulotte naar boven waarbij we op onze 2 ijsvijzen en slings rond loszittende brokkelige rots moeten vertrouwen om ons op te vangen moesten we vallen. Al moet ik toegeven dat onze relais meestal van zo’n bedenkelijke kwaliteit waren, dat vallen uit den boze was. ?

Na 7 touwlengtes kwamen we eindelijk op de graat aan die naar de top leidde. Wat waren we trots op onze zelf gevonden, vette lijn!! Deze beklimming zal voor altijd speciaal voor me zijn. De weg naar de top en de afdaling waren nog behoorlijk hard en koud door een constante ijskoude wind van 90km/h waar we gelukkig voor beschut waren geweest in onze goulotte. Beneden in het dal aangekomen was de euforie nog altijd erg groot over onze gekozen lijn. In de topo bleek uiteindelijk dat we ongeveer de lijn hadden gevolgd die de befaamde Whymper bij de eerstbeklimming van de barre des ecrin had genomen. Hij deed dit al treetjes hakkend en heeft er naar het schijnt nog een erg mooi verhaal over geschreven. (nog niet de kans gehad om dit te lezen) Dat we ongeveer hetzelfde gezien hadden als whymper maakte ons nog gelukkiger. Deze route (AD) zal ons nog lang heugen!

Na 3 weken van exploten in de alpen werd het tijd om maar weer eens naar huis toe te gaan en wat te rusten, bij te eten en verder te trainen om klaar te zijn voor de volgende mc stage…

Bergell 08/07

Toen Sanne ons de planning voor de bergell stageweek meedeelde was het wel even slikken. Een vierdaagse met als 1ste route de cassin of another day in paradis op de piz badile (één van de grote noordwanden van de alpen), dan afdalen naar Italië en piz cengalo te doen via een 6a graat om zo nog 2 dagen verder te trekken en nog 2 alpine rotskoersen te doen max 6b. Als afsluiter van de week zouden we dan nog piz roseg doen. Een erg ambitieus programma, maar ook één van ongekende schoonheid! Met een mix van verwachting en stress aanlopen voor het bivak beneden aan de badile. Daar wachtte echter een teleurstelling. Het slechte weer van de voorbije 3 weken had ervoor gezorgd dat bijna de gehele wand vol sneeuw en ijs lag, onbeklimbaar dus. Gelukkig kon de noordgraat wel beklommen worden. Een erg mooi alternatief zoals zou blijken, zeker daar ook deze nog besneeuwd lag en dus niet vanzelfsprekend was. Van de 8 gestarte cordées kwamen enkel wij en 2 amerikaanse berggidsen boven. Echt een mooie prestatie! De graat is immers erg lang en je moet over een goede alpine neus beschikken om telkens de juiste weg te vinden. Bovendien lijkt het wel vier keer alsof je bijna op de top bent, terwijl die eigenlijk nog erg ver weg is. Mentaal erg uitputtend…

Zeker als yannick en ik op pakweg 1.5u van de top al mensen zien op de top. In de veronderstelling dat dit Sanne en Joris zijn, vragen we ons af hoe het komt dat zij daar al zijn en wij nog zo ver moeten?! Zo traag zijn we toch zeker niet?! Achteraf bleken dit andere mensen te zijn die via de makkelijke zuidelijke zijde gekomen waren, maar op dat moment was het toch een zware tik… ? De afdaling naar de hut ging erg vlot, maar we waren toch tevreden dat we er waren. Eindelijk rust na een lange vermoeiende dag!

Tot Sanne voorstelde om omwille van het voorspelde slecht weer nog verder af te dalen tot in val di mello. Eerst hoopten we dat het een grapje was, toen was er ongeloof en vervolgens gooiden we onze rugzak op de rug en daalden nogmaals 1400hm af tot in het dal…zwaar!! Gelukkig aten we ’s avonds in één van de betere pizzeria’s des werelds, al hielp pizza blijkbaar niet tegen de stijve benen die we de dag erna allemaal hadden. Maar mc style ten top gingen we toch weer instijgen naar ‘luna ascente’ (6bmax op friends). Volgens Sanne één van de mooiste routes van europa, maar ook met een stevige instijg! Weer afzien alla mc… En ik moet eerlijk zeggen, mijn zin om te starten was minimaal, maar eenmaal de 2 zware lengtes door begon ik er stevig zin in te krijgen. Het zag er echt een schitterende route uit. Maar voor de zoveelste keer deze vakantie wierp het weer roet in het eten. Een hevig onweer dwong ons tot een snelle terugtrekking. Gedaan met klimmen voor deze stage. Het bleef de hele dag swingen tussen zon en regen, we baden zelfs nog in een bergriviertje en droogden ons op een grootte steen in de zon. Maar even later regende het alweer en werd besloten dat de stage maar beter afgelast werd. Bitterjammer!! Al die mooie vooruitzichten letterlijk in het water… Vooral voor yannick die hier voortijdig zijn zomer zag eindigen en naar huis vertrok om te gaan werken en gordijnen te wassen enzo… ?

Gelukkig voor mij had ik afgesproken om met Joris nog een weekje langer te blijven, dat zou nu dus 1,5 weekje worden met ons twee.

Finale 09/07

Op zoek naar goed weer belanden we aan de Italiaanse kust van de middelandse zee…Finale Ligure! Een sportklimgebied dat uit tientallen kleine deelgebiedjes bestaat en waar je in schitterend weer op supermooie kalk kan klimmen. Het is er wel tamelijk hard klimmen qua niveau, maar na drie dagen klom Joris er een mooie technische 7a en was ik uiterst tevreden met de vele 6a’s & 6B’s. Al moet ik toegeven dat ik naast de rotsen van finale vooral véél terugdenk aan het lekkere restaurantje, de nog lekkerdere wijn en de minstens even lekkere vrouwen. Alle in overvloed aanwezig!

Als ik één minpuntje moet bedenken dan was het wel de 1ste nacht in de schitterende bivakgrot die Joris wist liggen. Het was de avond na de reis en we waren na lang rondrijden eindelijk bij onze grot aangekomen. Niemand had nog zin om de tent op te zetten, dus matje en slaapzak uitrollen en slapen maar… Als dat voortdurende geprik en gejeuk nu maar even zou ophouden?! Na zo’n 20minuten tevergeefs op zoek te zijn naar de oorzaak besloot ik mijn bivakzak maar te halen en deze hermetisch af te sluiten. Jammer genoeg was dit dan weer te warm en moest ik me weer blootstellen aan het mysterieuze geprik. Uiteindelijk hield ook Joris het niet meer, en met allebei de gedachte dat we vol zandvlooien zaten, schoten we snel uit onze slaapzak. Gelukkig bleken het kleine muggen te zijn en volstond het om de tent op te zetten om van ze af te zijn. De volgende nachten verliepen dan ook vlekkeloos, net zoals de volgende schitterende dagen.

Vanoise 09/07

Na drie dagen van luxueus sportklimmen moesten we onszelf even motiveren om weer te gaan afzien in de alpen. Na lang pallaveren beslisten we om 1st naar de ecrin te gaan om de dibona en de rouget te doen en dan door te rijden naar dévoluy om de desmaison route op de pic de bure te doen. Wat nu volgt is het schriftelijke bewijs van onze niet al te beste oriëntatie. Na eerst in Italië even dezelfde autostrade te nemen als die waar we net van waren, zijn we erin geslaagd om onbewust de ‘tunnel de fréjus’ te nemen. Met als gevolg dat we snel de ‘alpine rotsklimmen’ boek van hochecorne ter hand moesten nemen en een nieuw gebied dichtbij moesten zoeken. Zo kwamen we uiteindelijk in de vanoise terecht, mij maar al te bekend als zalig skigebied (Tignes, St-Foy,…), en blijkbaar ook erg mooi om te klimmen. We besluiten om de zuidpijler van de paroi de basel te doen. (6a max, 18touwlengtes, 500m, 2900-3400m) Om tijd te winnen zouden we na aankomst, rond 21u, nog instijgen naar de hut in de hoop dat ze daar een topo zouden hebben en dan nog verder trekken om te bivakkeren. Murphy was echter ook van de partij er er was dus geen topo in de hut. Helemaal terug naar beneden, om zo om 12u in slaap te vallen op de parking. Gelukkig konden we de dag erna wel een topo verkrijgen in bourg st-maurice, maar dan zat het weer niet helemaal mee. Ze gaven de sneeuwgrens op 2200m die nacht. Onze slaapparking lag al op 2000m en de bivakplaats voor de route op 2700m, met onze -1 slaapzakken zagen we dat niet echt goed zitten. Die dag zouden we dus nog snel even een route van 11 touwlengtes doen. Het was al 2u, maar we zouden er wel even doorracen. Dat deden we ook tot we halverwege een steil gras/lage struikenveld moesten oversteken. Joris klom voor, maar raakte compleet de weg kwijt, waardoor hij de volle 50m ‘uitklom’ zonder tussenzekering over een terrein waar alles schoof en je op dode struiken moest vertrouwen om voort te kunnen. Ik denk niet dat er een quotatiesysteem bestaat voor grashellingen, maar anders gaf ik deze zeker 6a-6b… ? De rest van de route ging dan wel weer vlot en was erg leuk om te klimmen. We waren klaar voor paroi de basel!

De volgende dag stegen we in op zoek naar een geschikte bivakplek. In de hochecorne-boek hadden we gelezen dat er een perfecte bivakplaats onder de route was, met voldoende water. Toch namen we zelf ook water mee omdat we het toch niet helemaal vertrouwden. En terecht zo bleek toen er daarboven geen druppel water te vinden was.
(Toen ik Hochcorne enkele weken later ontmoette spraken we erover en toen bleek dat wij gebivakkeerd hadden op de plek waar in zijn tijd een meer was geweest. Water voldoende dus toen, maar nu volkomen uitgedroogd.)

Bovendien was het ijskoud hierboven (als ik erop terugkijk heb ik het bijna elke bivak te koud gehad, misschien eens tijd voor een warmere slaapzak?!) Maar deze bivak sloeg echt alle records! Toen we na een nachtje rillen, ’s morgens wakker werden was alles aan de grond vastgevroren en lag de plattypuss vol ijsblokken. Het was dat Joris dringend naar de wc moest anders waren we nooit uit onze slaapzakken gekomen. Na wat hete chocomelk besloten we er dan maar mee te beginnen. De 1ste lengte was een pure nachtmerrie voor me. 6a op ijskoude rots in de schaduw met bevroren vingers en tenen. Ik ben er nog altijd niet uit hoe Joris dat heeft kunnen voorklimmen. De rest van de route lag echter al snel in het zonnetje en het klimmen werd, tegen alle verwachtingen in, een waar festijn! Over de afdaling daarentegen wil ik liever zwijgen… ?

We hadden de vereiste D-schoenen en stijgijzers thuisgelaten om gewicht te besparen in de hoop de gletsjer zo wel te kunnen afdalen. Deze was echter veel steiler als verwacht, waardoor we een hele lange, moeilijke puinhelling moesten traverseren en vaak niet meer wisten waar we waren of hoe we beneden moesten geraken. Leuk, erg leuk!!
De douche erna, de eerste in 5dagen, was meer dan verdiend…zeker toen bleek dat Joris die dag jarig was. Zo’n cadeau’s wil ik ook wel!

Ecrin 09/07

Om onze zin helemaal te bevredigen besloten we nog door te rijden naar de ecrin om daar de beruchte 6a ‘fissure-madier’ te doen op de dibona en ‘le tresor de rackham’ op de rouget. Weer een zware instijg, maar gelukkig zonder bivak deze keer. De extreme koude in de vanoise had ons een beetje gekraakt… ? De dag erna maakte de fissure zijn reputatie meer dan waar! Je had eerst Joris en dan mij eens moeten zien zwoegen en vechten, gelukkig waren we alleen in onze route. Le tresor kwam er niet meer van door wat oververmoeidheid, maar voor mij waren dit weer twee schitterende weken geweest waarin ik enorm veel geleerd had en mij zalig geamuseerd. Ik voelde me op het eind van deze zomer dankzij mc, yannick en Joris alweer een beetje een meer ervaren alpinist!!

Kon ik toen weten dat het nog niet gedaan was en dat ik mijn beetje ervaring alweer volop ging mogen aanspreken…

Bergell 09/07

Op zondag, ik was zaterdagavond net thuisgekomen, kreeg ik van sam de vraag of ik niet mee ging op reis met hem en an. Zij waren de 1ste mcstage in bergell niet mee door herexamens en zouden nu vertrekken. Nou ja, dat kon ik moeilijk missen. Wat vitaminesupplementen en een nachtje slaap later waren we weer klaar om op pad te gaan. Of ik misschien wist waar we naartoe konden en wat we gingen doen? Een telefoontje naar Sanne later zouden we weer terug naar Bergell gaan om de piz gemelli en vooral de biancograat (AD+/D) op de bernina te doen. Deze graat staat bekend als de mooiste sneeuw, ijs en rotsgraat van de alpen en stond al lang op mijn lijstje. Ik ging er dus met veel plezier en verwachtingen naartoe. Ook sam en an hadden er zin in, zeker daar ze net een maand achter hun bureau doorgebracht hadden. Om toch een beetje te acclimatiseren zouden we 1st piz gemelli doen. Dit is een mooie granietgraat max 5b, 14 touwlengtes. We zouden instijgen, in de hut eten en dan verder trekken om te bivakkeren.

Maar toen we in de sciora hut aankwamen ging het ongeveer zo:
(vergeef me de vele taalfouten die nu ongetwijfeld volgen)

Ik: “Können wir hier mit drei essen?”
Vriendelijke oude huteigenares: “Sicher, wöllen sie auch schlaffen?”
Ik: “Nein danke.”
Zij: “du könnst hier nicht bivakkieren mit ein zelt!”
Ik: “wir haben kein zelt…”
Waarop ik snel wegliep. Even later kwam de al iets minder vriendelijke dame een geplastificeerd blaadje brengen waarop in 3 talen stond dat bivakkeren hier verboden was op straffe van een geldboete. Wat verbluft staar ik een tijdje naar het blaadje , waarop we alle drie in de lach schieten en ik het blaadje ostentatief weer terug ga leggen op het vensterbankje. Blijkbaar stond de oude vrouw ons achter het venster te begluren, want ze trok stante pede het venster open en begon in het Duits tegen me uit te varen:
“Wenn du hier nicht schlaft dan gehst du weiter von dem hut…sofort!!”
Nu wist ik niet precies of sofort nu, of straks na het eten betekende dus begon ik om meer uitleg te vragen. Maar nog voor ik twee woorden gezegd had sloeg ze het raam toe en verdween. Tweede maal compleet verbluft… ? An merkte terecht op dat de verzuring blijkbaar ook al in de mooie alpen toegeslagen had. Wat een onhebbelijk mens was dat zeg. Gelukkig hadden we een brander en eten mee, dus vulden we onze plattypussen bij en trokken verder. Weg van die rotte hut naar één van de mooiste bivakplekken die ik al gezien heb. (Eat this bitch!) Grote overhangende rots, kleine zandvlakte, stromend water en een lekker zonnentje…aah! ’S Nachts wel weer kou lijden natuurlijk, maar de dag erna was super! Uitstekend graniet, en hoewel maar max 5b, is het erg spannend om dit simultaan te klimmen. Zeker als het volledig op wrijving is, een voetje slipt zo makkelijk weg op zo’n moment. An was dan ook niet helemaal op haar gemak toen dit tweemaal bij haar gebeurde. Stom genoeg deed ik er nog een schepje bovenop door een pleidooi te houden over hoe simultaan klimmen eigenlijk een beetje net als solo klimmen is. Alleen zal je bij simultaan klimmen niet helemaal tot beneden vallen, mr voor de rest scheelt het niet zoveel. Goed bezig! Maar uiteindelijk zijn we zonder problemen bovengeraakt en iets minder zonder problemen weer beneden. Een touw kwam vast te zitten waardoor we een lengte opnieuw moesten voorklimmen, en door een rappelstand over te slaan was het touw net iets te kort voor an en mij om de volgende relais te bereiken. Ja, als je met sam wegbent is het altijd spannend…

Om op schema te blijven om op tijd thuis te zijn voor de artif-scholing, moesten we dezelfde dag nog afdalen en de dag erna instijgen naar de tschierva hut voor de biancograat. Om daar te geraken moet je eerst 8km lang een wegje door het dal volgen, maar we wouden de auto niet de laatste dag nog ginder moeten gaan halen. Dus zouden we één iemand afzetten met de rugzakken op het eind van het wegje en dan zouden er twee terugrijden en lichtgewicht terugstappen. Natuurlijk wou iedereen wel degene zijn die mocht blijven liggen, dus gingen we eerlijk strootje trekken. Ik ben er nog steeds niet van overtuigd of hij het eerlijk deed, maar sam was degene die won. Ik moet toegeven dar er een steek van jaloezie was! Op weg dus naar de hut, en wat er toen gebeurde heeft sam diep geschokt! Net voor we het wegje willen inrijden staat er een groot bord met ‘verboden toegang voor auto’s’. Blijkbaar mogen er alleen paardenkoetsen in het beschermde dal rijden. Alle drie stappen dus met de rugzak, weg jaloezie, maar wel een pak zwaarder beladen als gedacht. Tja, je kan niet alles hebben zeker?! Uiteindelijk wel stevig moe tegen dat we in de tschierva hut zijn, maar een uitstekend zicht op de biancograat maakt veel goed. Wat een beauty! Alleen weten we nog niet echt hoe we hem moeten beklimmen. Van Sanne hadden we wel een topo en kaart meegekregen, maar de duitse bergsportterminologie is nog niet onze sterkste kant. Wächten hier, dinges daar, pfff geen idee wat we moeten doen. Gelukkig charmeert an nog een gids die ook de biancograat gaat doen en die we mogen volgen bij de aanloop. Uiteindelijk zou dit overbodig zijn, daar de hele aanloop voorzien is van reflectoren. En voor de rest loste de bianco alle verwachtingen in. Een wondermooie sneeuwgraat, luchtig maar mooi rotsklimmen en zelfs een mini-goulotte! ? An bewees die dag over de goeie zenuwen te beschikken door alles op kop te doen. Ik moet toegeven dat ik terecht trots op haar en sam was. Voor mij was het redelijk vanzelfsprekend dat ik de top zou halen, het was voor mij het summum van een zomer in de bergen, geacclimatiseerd en in volle vorm. Maar zij kwamen van een maand achter hun bureau en kwamen van 0-4048m in twee dagen…sterke prestatie!! En ik, ,a vorig jaar te moeten passen, bovenop de bernina!! Eindelijk die smet van mijn blazoen… ?

De dag erna vlogen we in regelrechte mc stijl over de fortezzagraat naar beneden en i.p.v. de lift te nemen zoals iedereen, zijn we over morenen en gletsjer afgedaald tot in het dal. Oké, ik moet toegeven dat sam wat druk moest zetten om ons zover te krijgen, maar an had dan ook gelijk dat dit nog een lange weg ging zijn. Maar uiteindelijk waren we allen blij die weg genomen te hebben. Het was een waardige afsluiter voor een mc zomer!!
Altijd doorgaan, nooit zuchten of afgeven… Dat is nog wat we het meest leren bij Mount Coach!

Ps: Ik heb het gevoel dat ik toch wat teveel over afzien enzo gesproken heb om het een echte propagandatekst voor mc te maken. Maar het is enkel en alleen dankzij mc dat ik de kennis en kunde had om deze zomer al zo’n fijne en ‘moeilijke’ beklimmingen te doen met mensen die er evenveel voor leven als ik!!

Mount Coach rules!

Koen De Backer