Alpine Roctrip Mount Coach 2007

MAANDAG 14/05/2007

Vertrekdag! Eindelijk!

Na een weekje vastzitten in het regenachtige België, niet klimmen m.a.w., ’s morgens vroeg met de trein naar ‘tirlemont’. Daar worden we opgepikt door sanne en samen met yannick en jawel, zoals altijd à la limite, ook met joris op weg naar presles.

Chronologisch verteld:
- Sanne rijdt 1ste 2u op de makkelijke Belgische wegen.
- Yannick rijdt de 2de etappe op vlotte franse wegen.
- Ik rijdt het 3de stuk in de gietende regen op een stuk met meer wegenwerken en wegversmallingen en vrachtwagens als weg, en dus met de nodige stress vandien... Pfff!

Uiteindelijk brengt sanne ons tot op een idyllisch campinkje met uitzicht op de rotsen van Presles. En dat is waarlijk een imponerend zicht, zelfs vanop enige kilometers afstand. Een ononderbroken rotsband van 250m hoog en enkele kilometers lang. Prachtig!!
‘S avonds genoten van een aperitiefje met als grootste ongemak.... het zoeken van een geschikte route. Blijkbaar is presles 6a obligatoire. En om voor de eerste maal alpien te gaan, schrikt dat toch wat af...

Ok, er is ook nog ‘les buis’, maar die is te makkelijk vinden we, dat zou te pussy zijn... ? Pas trop n’en faut zou het dus worden. Er stond wel bij dat we friends en klemblokken moesten meenemen, maar ach... dat opleidingsweekend hadden we toch al gehad dus... En ja, er zullen wel enige haken staan e, af en toe iets bijsteken moet lukken!
Alléz, slaapwel en fijne dromen.

DINSDAG 15/05/2007
1ste klimdag!

“Het is 7u precies! Tijd om op te staan” (lees met een Hollandse gsm vrouwenstem)

Met de auto via een stevig bergwegje tot aan de instijg van onze route. Sanne start met een boscross van enkele kilometers (voor hem een normaal tempo) waardoor we al half uitgeput aan onze route toekomen. Sanne en joris vertrekken naar hun route terwijl wij nog wat sukkelen om ons startpunt te vinden. Dit alles in de regen, ideaal klimweer dus. We denken onze route gevonden te hebben als we een fissure zien die aan de beschrijving voldoet. Wel geen enkele haak te bespeuren, wat ons even doet twijfelen, maar kom, starten maar. Ik vertrek, alles onder controle, tot plots op 3m hoogte ik 2 stenen ter grote van een flinke parijs roubaix kassei lostrek en onbewust richting yannicks hoofd keil. Hij ontwijkt die ternauwernood en vangt me dan nog op terwijl ik naar beneden suis. Fioew chanceke! Enkel de steen op mijn pols en heup, maar voor de rest dik in orde.

Ok, 2de poging. Betere start nu, maar na 6m keil ik weer enkele stenen richting mijn zekeraar. Hmmm, als er in de topo ‘rocher solide’ staat vermeld, hadden we toch iets anders verwacht. 2 meter hoger en na wat gepruts met een niet passende friend, wordt er vertrouwd op een klemblokje als 1ste zekeringspunt. Een metertje hoger besluit echter de halve rotswand (met mij eraan) weer richting yannicks hoofd te suizen. Gelukkig kan hij ze weer ontwijken en houdt het klemblokje mij! Nu is het echt wel genoeg geweest, ik besluit te rappellen en het klemblokje achter te laten voor de eerlijke vinder... ? Einde van onze 1ste poging lange rotsroutes in presles. Het ziekenhuis was dichterbij geweest als de top...

Toch maar ‘les buis’ doen dan? Maar ook daar loopt het mis. Na 1 touwlengte zijn we al nat tot op het vel. Arm naar boven, greep nemen en het water via je mouw tot onder je oksel voelen lopen. Nadat we joris en sanne de aftocht zien blazen al rappellend, besluiten we hetzelfde te doen. Finito met onze eerste klimdag. Resultaat: 1,5 touwlengte hoog geraakt, doorweekt en koen’s pols lichtgewond. Yep, klimmen in presles is hard. Gelukkig wordt het ’s middags af en toe wat zonniger en kunnen we onze kleren laten drogen en wat bekomen. ’S Avonds nog een route uitzoeken voor onze tweede poging en dan onze nest in.

WOENSDAG 16/05/2007

Eindelijk wakker worden in de zon en dus vol goede moed en in sneltempo (waarvoor dank joris) naar de route. Sanne en joris gaan vandaag proberen hun route van gisteren uit te klimmen, terwijl ik en yannick voor ‘la grotte’ gaan. Inderdaad, wij starten niet meer in onze klemblokroute... ?
Zowel joris en sanne als wij slagen er deze keer in om de route uit te klimmen. En het was zeker de moeite. Net voor de laatste touwlengte komen we in een overweldigend mooie grot terecht vol enorme stalactieten en –mieten. Een aanrader voor iedereen deze route. Maar nog belangrijker: “presles is conquered! Finally!”
En als we 1 ding geleerd hebben op onze 1ste alpine rotsklimdag: “Ethiek is iets moois in het sportklimmen, maar in een alpine route mag je die gerust overboord smijten. Bovenkomen is de boodschap!!” Maar voor de rest is er niets mooiers als 100’den meters boven de grond in alle rust te klimmen. Thank you mount coach voor alweer een nieuwe ervaring... ?

Vermits ze slecht weer blijven voorspellen besluiten we om naar de calanque te trekken. (Oppassen voor diefstal dus ? ) Na enkele uurtjes komen we daar aan op camping les cigalles. We smijten snel nog onze beide tenten op, want normaal moet vannacht ook de rest van onze groep toekomen. Hopelijk kunnen ze dan nog wat slapen voor we aan onze 2de multipitch beginnen.

Goodnight and sweet dreams!


DONDERDAG 17/05/2007

Veel sweet dreams kwamen er echter niet echt aan te pas. De warmte en vooral de machtige mistral die aan onze tent rukt, slagen erin om ons een slechte nacht te bezorgen. Maar echt recht tot klagen hebben we niet. De rest is immers pas om 7u ’s morgens toegekomen en krijgen zelfs geen minuutje slaap meer vooraleer we vertrekken naar onze route. Een beetje medelijden welt in me op. Ik ben meestal een wrak na zo’n nachtje rijden. Zij lijken er echter weinig last van te hebben, al staart an soms wel dromerig lang in de verte... ? Niets aan te doen, “no pain, no gain!” (Wat is dat toch een leuk spreekwoord, als het niet over jezelf gaat.) Om het dan helemaal compleet te maken hebben ze de weg naar onze klimsector afgesloten, waardoor we nog 1.30u langer instijg voor de boeg hebben. (stomme murphy!)

Gelukkig slagen we erin om een lift te versieren. Nou ja, we... Toeval of niet, maar het was an die vanachter liep toen de 50-60 jarige chauffeur stopte om ons op te pikken... Alweer een voordeel van an in de groep te hebben. (Dat lijstje begint stevig aan te tikken)

Een half uurtje en 2 schitterende rappels later bengelen we dan ook zo’n 2m boven de beukende golven van de Middellandse zee. Typisch voor de calanque, maar toch een apart gevoel zo’n start boven de zee. Het enige nadeel is dat je touw natuurlijk ook in zee valt, en als je het dan als voorklimmer in je mond steekt...jekkie! Véél moeite doen dus om je touw te grijpen terwijl het naar beneden suist. Niet gemakkelijk! Later hoorde ik dat sam hetzelfde gedaan had, maar dat terwijl het touw ook nog voor steenslag zorgde... ? Gelukkig verschillen de rots, de stijl en het weer vandaag enorm met presles en gaat de route er in sneltempo aan...
Da calanques lossen zeker alle verwachtingen in!

VRIJDAG 18/05/2007

3 cordees starten vandaag weer vol goede moed en met veel zin.
Joris, sam en sanne zullen samen klimmen. An en christophe zullen één van de mooiste route’s van de calanque proberen, armata calanca. Een route continue 6a en 6b met als laatste lengte een 6c waar christophe vorig jaar al eens sneuvelde. Ook ditmaal lukt het net niet, maar christophe komt wel terug met zijn camera en zijn mond vol over an.

“Een vrouw met ballen” klinkt het ontelbare keren. Vooral haar manier van setjes recuperen was voor hem ongezien. Hoe? Wel gewoon, losmaken en eruitspringen... Echt, voor haar de normaalste zaak ter wereld. Waarom zou je tijd en moeite doen om om te bouwen en te rappellen?! ? Route niet gelukt dus, maar toch een straffe prestatie!

En yannick en ik??
Sound patrol, een supermooie 6b route die we vlot doorkomen. Jammer genoeg wacht ons dan nog een klim van 45min naar het volgende stuk. En eens daar aangekomen blijkt onze route overvol mensen te zitten. Nog 2u wachten in de brandende zon dus alvorens we eindelijk kunnen starten. Waardoor ik, ik zal het maar toegeven, alle zin verlies. (dit is nog een understatement) Eindelijk kan yannick dan toch de 5c start aanpakken.

En wat dan volgde... tja...
1) Yannick besluit (onder mijn aanmoediging) te rappellen uit de 5c omwille van de uber trage voorgangers.
2) Ik bel sanne om hem te verwittigen niet op ons te wachten boven.
3) Yannick komt beneden aan en we beginnen de touwen op te rollen.
4) We beginnen te beseffen dat we verschrikkelijk op onze kop gaan krijgen hiervoor.
5) Ik bel sanne om te zeggen dat we er toch voor gaan.
6) Yannick klimt de uiterst gladde 5c(ook dit is een understatement, mozet is lekker ruw hiertegenover) nogmaals voor.
7) We klimmen de route snel uit en rappellen naar beneden alvorens we aan de lange warme wandeling naar de auto beginnen.

Ps: Vanaf punt 1) was ons water al op, waardoor alles zich in een lange droge ‘nachtmerrie’ voltrok. En dat terwijl je continu zicht hebt op een zee van water... ?

ZATERDAG 19/05/2007

Vandaag zal altijd wel een memorabele dag blijven.

Sam en joris slagen erin om snel en vlot armata calanca te beklimmen, inclusief de 6c op het einde.
Dikke proficiat dus! Sanne en ik hebben vandaag voor een ambitieuze 6c route gekozen met een duivelsnaam (we hadden het moeten weten): L’enfer de satan!

En die zal die dag stevig in zijn vuistje gelachen hebben. Na een 1.30u lange en moeilijke instijg slagen we er maar niet in om onze route te vinden. Na wat zoeken vinden we dan toch een pad dat de goede richting uitloopt. Al is het woord pad hier niet echt van toepassing. Om één of andere reden is het “pad” buiten gebruik gesteld. Waarschijnlijk wegens te gevaarlijk en te veel accidenten. Kort gezegd moesten we 4de graad traverseren in een verticale rotswand op zo’n 80m boven de zee, terwijl alle beveiligingshaken afgeslepen waren en er regelmatig grepen uit de rots breken. Geen plaats om aan jezelf te beginnen twijfelen... Gelukkig komen we er heelhuids door en slagen we er nog in om een andere mooie 6b route te klimmen. L’oeile de sauron!! ?
Dit was bij uitstek de vermoeiendste en spannendste dag van allemaal! Alpine style!!

3 dagen calanque waren genoeg om me te overtuigen van het alpiene karakter ervan. Maar ook om me duidelijk te maken dat ik hier nog veel zal terugkomen.
Een ongeziene schoonheid hier!

Koen De Backer